سایت منابع جزوات ارشد دکتری

اين پژوهش، به منظور مقايسه پتانسيل احتمالي آللوپاتي عصاره هاي شبدر ايراني و برسيم بر رشد گياهچه هاي علفهاي هرز پيچک، تاج خروس، چاودار و خردل وحشي صورت گرفت. بخش هوايي دو گونه شبدر (شبدر ايراني و شبدر برسيم) در مرحله گلدهي، جمع آوري و خشک شد. به 5 گرم ماده خشک شده، 150 ميلي ليتر آب (براي عصاره آبي) يا متانول (براي عصاره آلي) افزوده شد و 12 ساعت در دماي اتاق روي همزن مکانيکي قرار گرفت. سه غلظت عصاره آبي و آلي، يعني 33.3 گرم در ليتر (غلظت 1)، 16.7 گرم در ليتر (غلظت 0.5) و 8.3 گرم در ليتر (غلظت 0.25) تهيه گرديد. بذرها در ظروف پتري محتوي اين عصاره ها قرار گرفتند. آب مقطر، بعنوان شاهد مورد استفاده قرارگرفت. پس از دو هفته، طول هيپوکوتيل و ريشه گياهچه هاي علفهاي هرز تعيين شد. بطورکلي، با افزايش غلظت عصاره هاي آبي و آلي هر دو گونه شبدر، رشد ريشه گياهچه هاي علفهاي هرز، روند رو به کاهشي نشان داد. بيشترين و کمترين کاهش رشد ريشه، به ترتيب در "تاج خروس" و "پيچک" مشاهده گرديد. پاسخ هيپوکوتيل گياهچه ها، برحسب گونه علف هرز و نوع عصاره، متغير بود. بيشترين و کمترين کاهش رشد هيپوکوتيل، به ترتيب در "خردل وحشي" و "پيچک" مشاهده گرديد. در مقايسه با عصاره آبي، عصاره آلي، اثر بازدارندگي بيشتري بر رشد گياهچه علفهاي هرز داشت. در مقايسه با شبدر ايراني، شبدر برسيم بازدارنده قويتر رشد گياهچه علفهاي هرز بود. بدين ترتيب، بنظر مي رسد مقدار آللوکميکالها در اين دو گونه شبدر، با يکديگر متفاوت است. در بين علفهاي هرز، پيچک تحمل بيشتري نسبت به آللوکميکالهاي اين دو گونه شبدر دارد. فريبا ميقاني ، جواد خلقاني ، مه لقا قربانعلي ، مرتضي نجف پور ص 107