سایت منابع جزوات ارشد دکتری

دانشجوي كارشناسي ارشد زراعت واحد تاكستان

دستيابي به حداكثر بهره وري از شرايط طبيعي اكوسيستم ها با ايجاد كمترين تغييرات و خسارات در آنها يكي از مهمترين هدفهاي علم كشاورزي پايدار مي باشد . لذا راهكارها و شيوه هايي براي قانونمند كردن اين هدف وجود دارد كه از جمله مي توان به كاهش مصرف كودهاي شيميائي در سموم نباتي اشاره كرد . بنابراين در اين راستا نقش همزيستي قارچهاي ميكوريز وسيكولار آربوسكولار ( ميكوريز VAM) VA) ) با گياهان زراعي در جهت بهبود جذب عناصر غذايي مثل فسفر و افزايش مقاومت به خشكي اهميت پيدا مي كند. با توجه به اينكه بطور متويط بين 20ـ5 درصد فسفري كه به خاك اضافه ميشود ،  و فسفر قابل جذب موجود در خاك به صورت قابل استفاده براي گياه درمي آيد ، لذا با اضافه كردن كودهاي فسفره به مرور زمان مقدار عمده اي از آنها توسط گياه جذب نشده و بصورت فسفر تثبيت شده در خاك باقي مي ماند . كه اين امر از دو جهت قابل تأمل و بررسي مي باشد : اول اينكه منبع كودهاي فسفره سنگهاي فسفاته مي باشد كه از معادن حاصل مي شود و جزء منابع تجديد ناپذير مي باشد و ثانياً : وقتي كه اين كودهاي فسغره در خاك قرار مي گيرند قسمت عمده به صورت فسفر تثبيت شده در مي آيد و غير قابل جذب براي گياه مي شود و چون هزينه زيادي نيز صرف توليد آنها شده ، در عمل به هدر مي رود . علاوه بر آن به مرور زمان افزايش فسفر تثبيت شده در خاك باعث تشكيل لايه هاي سخت گرديده و عمق خاك زراعي را كم نموده و نفوذ و توسعه ريشه گياه را در خاك محدود مي كند و از جذب ساير عناصر گياهي تا حدودي ممانعت مي كند . لذا اگر بتوان راهكتري ارائه نمود كه اولاً كود فسفره كمتري مصرف شود و معادن سنگهاي فسفاته مدت زمان بيشتري قابل بهره وري باشند و از طرف ديگر بتوان از فسفر تثبيت شده در خاك استفتده نمود مي توان گام مؤثري در كاهش هزينه ها ، حفظ منابع معدني ، حفظ محيط زيست ، استفاده بهينه از كود و جلوگيري از تخريب خاك برداشت ، كه اين امر يكي از شاخه هاي بسيار اساسي در بحث كشاورزي پايدار مي باشد. كه قارچ هاي VAM  در اين جهت نقش عمده اي ايفا مي كنند. همچنين يكي از محدوديت هاي مهم در كشور ما ، كمبود آب در بسياري از مناطق كشور است كه اين امر لزوم استفاده بهينه و بيشتر از آب را با بكاربردن اين قارچها در جهت كم كردن اثر محدوديت هاي موجود مي طلبد .

كلمات كليدي : ميكوريزا ، اندوميكوريزا ، اكتندوميكوريزا ، اكتوميكوريزا